|
|
  
Eugeniusz Sieńkowski, urodził się w Zambrowie , w 1931 roku jako trzecie dziecko z pięciorga dzieci Stanisława Sieńkowskiego i Stefanii z domu Białobrzeskiej.
Latem 1938 roku jego ojciec - Stanisław - wyjeżdża wraz z rodziną z powrotem na wileńszczyznę, skąd przyjechał w 1923 roku, do Łomży - i zaczyna pracę w urzędzie powiatu Dziśnieńskiego, w mieście Głębokie, obwodu wileńskiego, jako pracownik do spraw urządzeń rolnych.
Po agresji sowieckiej na Polskę , 18 września 1939, Armia Czerwona zajęła Głębokie i Berezwecz. Rok później, 01 listopada 1940 roku, ojciec Eugeniusza - Stanisław Sieńkowski - zostaje aresztowany przez władze sowieckie. Postawiono mu zarzut utworzenia - razem z innymi oskarżonymi - podziemnej organizacji, która postawiła sobie za cel obalenie władzy radzieckiej, przez akcję zbrojną. Wyrokiem Trybunału Wojskowego ZSSR z dnia 20 marca 1941 roku, Stanisław Sieńkowski zostaje uznany winnym postawionych mu zarzutów i skazany na najwyższy wymiar kary - śmierć przez rostrzelanie.
Trzy dni później - po wydaniu wyroku - zatrzymanym wcześniej żonie i dzieciom powiedziano, że zostają zabrani do męża i ojca. Wsadzono ich - 23 marca 1941 roku - do pociągu i wywieziono do miasta Barnauł w Kraju Aˆtajskim na Syberii. Nigdy już nie zobaczyli Stanisława. Nie wiedzieli, że rozstrzelano go 21 maja 1941 roku, na dziedzińcu poklasztornego więzienia w Berezwecz na przedmieściu miasta Głębokie. Dopiero po pięćdziesięciu latach dowiedzieli się, że Stanisław został rozstrzelany w Głębokiem - gdzie mieszkali - kiedy oni wszyscy byli już na Syberii.
Rodzina Stanisława była przetrzymywana na Syberii przez pięć lat, aż do 13 marca 1946 roku, kiedy to pierwszym transportem pozwolono im wrócić z powrotem do Polski.
W kwietniu 1946 roku osiedlili się w Polsce, we wsi Dłużec, w powiecie lwóweckim, na Dolnym Śląsku - gdzie wcześniej osiedliła się Maria Szanter z rodziną /siostra ojca Eugeniusza - Stanisława/ - po przesiedleniu z wileńszczyzny. Eugeniusz, wraz z matką - Stefanią Sieńkowską i siostrami Barbara i Teresa opuścili Dłużec w 1953 roku i wyjechali do Koszalina, gdzie już wcześniej osiedliła się ich starsza siostra Danuta Sieńkowska.
Dolny Śląsk - Dłużec , powiat lwówecki, lato 1952 roku. Zdjęcie zrobiono na tle domu Szanterów w Dłużcu, który otrzymali /w ramach umowy przesiedleńczej pomiędzy rządami Polski i ZSRR/ w zamian za pozostawioną posiadłość we wsi Skrobotuny , w gminie Prozoroki, w rejonie wileńskim. Od lewej stoją: Franciszka Czyba - siostra Antoniego Szantera, Stefania Sieńkowska trzymająca na rękach Władyslawa Szczęsnego. Obok stoi Maria Szanter trzymająca na rękach Leszka Szczęsnego. Z tyłu za nimi stoi Alfreda Szanter. Stojąca pośrodku /między Marią Szanter i Zofią Szczęsną/ to Teresa "Lalka" Sieńkowska. Najwyższy mężczyzna, stojący z prawej strony zdjęcia, to Antoni Szanter - mąż Marii Szanter - naprzeciw Antoniego, stoi ich córka - Jadwiga. Obok nich /bardziej do prawej/ stoi Irena Szczęsna trzymająca kilkumiesięczną córkę Elzbietę Szczęsną i Helena Korzeniowska - siostra Ireny Szczęsnej. Jerzy Szczęsny - mąż Ireny jest ostatnim, po prawej stronie, siedzącym na ziemi. Obok Jerzego siedzi 13-letni Olgierd Szanter - syn Marii i Antoniego. Następny, siedzący na ziemi, to Eugeniusz Sieńkowski - trzymający Bohdana Szczęsnego.
Eugeniusz poślubił w Koszalinie Janinę - urodzoną w 1931 roku - i miał z nią dwoje dzieci: syna Roberta i córkę Dorote.
Eugeniusz całe swoje życie przemieszkał w Koszalinie gdzie przez wszystkie lata pracował jako mechanik w zakładzie produkcyjnym.
Elżbiecin, lato 1958 roku. Od lewej: Zofia Szczęsna z domu Sieńkowska, dwuletni Marian Obrycki, jego siedmioletni brat - Waldemar Obrycki i Eugeniusz Sieńkowski /bratanek Zofii Szczęsnej/ - ojciec chrzestny Waldemara.
Eugeniusz Sieńkowski zmarł w Koszalinie 23 lipca 2015 roku - w wieku 84 lat - i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie /nr kwatery P 18, rząd nr 3, numer grobu 30/. Jego żona - Janina, dołączyła do niego - trzy lata później - 16 stycznia 2018 roku, przeżywszy 87 lat.
Grób rodzinny Eugeniusza i jego żony Janiny, pochowanych na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie.
|
